آسمانم نمی رسد به زمین، وه، چه دور است خواب و بیدارم!

به خدا اندکی و بیش از او، به خود خسته ام بدهکارم!

به دلم گاه زور می گویم، سخت می پیچمش به خوداما،

جز بر این ساده ی غریبه ی تنگ، به دگر کس نرفته آزارم!

ساده ام، می رود کلاه سرم، عشق در سینه ام نمی گنجد،

جای آنکه دلم شود شاکی، عاشقی می شود طلبکارم!

ساز اشکم چقدر ناکوک است، هیچ با سوز دل نمی خواند،

گاه جای سکوت می گریم، گاه با هر نگاه می بارم!

هیچ حرفی ندارم وهر شب ، پای یک ضبط صوت می خوابم

خواب هایم که ضبط شد، فردا، می شود شاه بیت اشعارم!

معنی فکر را نمی فهمم، بیخود از خود بهانه می گیرم:

که چرا درد می کند فکرم؟ که چرا در خودم گرفتارم؟

سایه ام گم شده ست در تقدیر، بس که نور از دلم گریزان است

هر که از سایه ام خبر دارد، همه را جملگی خریدارم!

.

.

.

آسمانم نمی رسد به زمین، عشق در سینه ام نمی گنجد،

به خود خسته ام بدهکارم، وه، چه دور است خواب و بیدارم!

فاطمه بستاني

                    --------------------------------------------------------------------------